Betty werd samen met haar tweelingzus Tizita in 1995 geadopteerd. Over haar jeugd als adoptiekind schreef ze een boek. Betty woont in Hellevoetsluis en is kwaliteitsverpleegkundige bij Careyn.
Betty werd samen met haar tweelingzus Tizita in 1995 geadopteerd. Over haar jeugd als adoptiekind schreef ze een boek. Betty woont in Hellevoetsluis en is kwaliteitsverpleegkundige bij Careyn.

‘Mam, ik kan niet meer’

Algemeen 1.245 keer gelezen

Hellevoetsluis - Betty van Brunschot schreef een boek over haar onveilige jeugd als adoptiekind, met de titel: ‘Mam, ik kan niet meer’. Een boek over jeugdtrauma’s en hechtingsproblemen. Het is ook een hoopvol boek over herstel en genezing, voor iedereen die op zoek is naar verbinding en begrip. ‘Mam, ik kan niet meer’ verschijnt op 26 februari.

Betty vertelt ons haar aangrijpende verhaal. “Ik kom uit Ethiopië en samen met mijn tweelingzus Tizita ben ik geadopteerd door een Nederlands stel. Onze moeder is de dag na onze geboorte overleden en onze vader stond er met nog vier kinderen ineens alleen voor. Het is een vaag verhaal hoor. Volgens Ethiopische familieleden gingen we weg voor medicijnen en zijn we nooit meer teruggekeerd. Adoptie was in die tijd nog behoorlijk schimmig. Van onze adoptiepapieren klopt ook helemaal niets.

Samen met mijn zus kwam ik dus in Nederland terecht. De eerste vier jaar van ons leven verhuisden we vaak. Uiteindelijk kwamen we in Zuilichem terecht, een klein dorp in Gelderland. De enige zwarte meisjes in de verre omtrek. Er was niet zo’n goede sfeer in ons huis. Onze moeder vond altijd wel iets van ons. We waren zwart en daar deed ze vervelend over, ze noemde ons bijvoorbeeld zwartnekken. Ze had haar bedenkingen bij onze adoptie. Ze vertelde ons rustig dat ze spijt had van ons. Mijn zus en ik waren twee gewone, zich goed gedragende kinderen. Het is niet dat we ontspoord waren of zo, helemaal niet. Mijn adoptiemoeder besloot om nog twee pleegkinderen in huis te nemen. Met de komst van die kinderen had ik hoop dat alles goed zou komen. Maar een gezin van vier kinderen is natuurlijk een stuk drukker. Daar had mijn moeder geen rekening mee gehouden. Na die twee pleegkinderen kwamen er nog twee pleegkinderen bij. De situatie liep helemaal uit de hand met veel mishandeling binnen het gezin, zowel lichamelijk als geestelijk. Uiteindelijk ben ik op mijn zestiende weggelopen met een vuilniszak aan spulletjes. Mijn zus is twee weken later kunnen wegvluchten. We zijn samen door een gezin in Brielle opgevangen. Zij kregen twee totaal verloren pubers in huis. Ik was mentaal helemaal gesloopt. Met mijn boek wil ik mensen wakker schudden. Als ik met dit boek één kind kan helpen zou dat mooi zijn. Als slachtoffer heb je de verantwoordelijkheid om zelf je leven weer op te pakken. Die keuze heb ik genomen. Ik heb nu een hartstikke mooi leven met allemaal lieve mensen om me heen. De band met mijn zus is heel sterk. Ik durf echt wel te zeggen, als ik Tizita niet had gehad, dat ik niet weet of ik hier op dit moment had gezeten. Ik geloof echt dat het zo bedoeld is dat wij bij elkaar moesten blijven.” Het boek is onder meer te koop bij Bruna Hellevoetsluis en via de website www.bettyvanbrunschot.nl

Kijk voor meer nieuws uit Hellevoetsluis op groothellevoet.nl

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Het laatste nieuws